ભજનરસ/સાંભળ સહિયર - Revision history

Meghdhanu: +1

2025-05-28T03:27:32Z

MeghaBhavsar at 13:10, 15 May 2025

2025-05-15T13:10:52Z

← Older revision		Revision as of 13:10, 15 May 2025
Line 88:		Line 88:
	{{Poem2Close}}		{{Poem2Close}}
	{{Block center\|<poem>		{{Block center\|<poem>
	વજન કરે તે હારે રે મનવા,		'''વજન કરે તે હારે રે મનવા,'''
	ભજન કરે તે જીતે.		'''ભજન કરે તે જીતે.'''
	{{right\|'''હું તું મટશે...'''}}		{{right\|'''હું તું મટશે...'''}}
	</poem>}}		</poem>}}
Line 96:		Line 96:
	ત્યારે જેને આટલી આત્મીયતાથી, આટલા આનંદથી આ મર્મકથા નરસિંહે સુણાવી તેના હૈયામાં કાંઈ નહીં ઊગે?		ત્યારે જેને આટલી આત્મીયતાથી, આટલા આનંદથી આ મર્મકથા નરસિંહે સુણાવી તેના હૈયામાં કાંઈ નહીં ઊગે?
	{{Poem2Close}}		{{Poem2Close}}
			{{HeaderNav2
			\|previous = અનંત જુગ વીત્યા
			\|next = ચંદની રાત કેસરિયા તારા
			}}

MeghaBhavsar at 13:09, 15 May 2025

2025-05-15T13:09:59Z

@@ Line 71: / Line 71: @@
 {{Poem2Open}}
 વૃન્દાવનમાં યજ્ઞ કરતા તપસ્વી બ્રાહ્મણોની યાદ નરસિંહના મનમાં ફરકી ગઈ લાગે છે. કૃષ્ણને ભૂખ લાગી હતી. તેમણે થોડું ખાવાનું લઈ આવવા માટે નજીકમાં જ યજ્ઞ કરતા ઋષિમુનિઓ પાસે ગોપમિત્રોને મોકલ્યા. પણ ઋષિમુનિઓએ તો તેમને હડધૂત કરી કાઢી મૂક્યા. પછી કૃષ્ણે પોતાના સાથીઓને ઋષિ-પત્નીઓ પાસે જવાનું કહ્યું અને તેમણે ભરપૂર પ્રેમથી ગોવાળિયાઓનાં પાત્રો ભરી દીધાં. હવે પેલા જરઠ તપસ્વીઓ કરતાં આ કોમળ હૃદયની સ્ત્રીઓ જ પરમાત્માની પ્રસન્નતા જીતી લે ને! યજ્ઞોના ધુમાડાથી આખું આકાશ ભરી દેશો તો કાંઈ કામ નહીં આવે અને આંગણે આવેલાને ચૂલેથી એક ચાનકી ઉતારી આપશો તોપણ ભગવાન રાજી થઈ જશે. એ તો ‘માને તેવો મેવો' છે. આઘે માનો તો આઘે છે, પાસે માનો તો પાસે છે. વળી જેવો સ્વાદ ધારો એવો જ તે આપી શકે છે.
 {{Poem2Close}}

MeghaBhavsar at 13:04, 15 May 2025

2025-05-15T13:04:29Z

@@ Line 51: / Line 51: @@
 એક બીજી રીતે પણ દશમેં દ્વારે તાળી લાગી' કહી સંતો આ અનુભવને ગાય છે. શરીરને નવ દ્વાર — બે આંખ, બે કાન, બે નાસિકા, એક મુખ, ગુદા અને ઉપસ્થ મળી નવ દ્વારવાળી નગરી કહેવામાં આવે છે. ‘નવ દ્વારે પુરે દેહી' આવી નગરીમાં પુરાયેલો જીવ આનંદ માટે બહિર્મુખ બની ભટકે છે. પણ તે અંતર્મુખ બને તો તેના હાથમાં પરમ આનંદનો ખજાનો આવી જાય. મહામુક્તિનું દ્વાર ખૂલી જાય. એટલે સંતો વારંવાર ાદ પાડે છે : 'બાહિર કે પટ દેય કે, અંદર કે પટ ખોલ.' આ દ્વારને હેવાય છે બ્રહ્મરન્દ્ર. યોગવાણીમાં સુષુમણા અને બ્રહ્મરન્ધનું વર્ણન આવે છે તેની વિગતમાં અહીં નહીં પડીએ. એ જ દશમ દ્વાર છે. ડુંગરપુરીના
 ભજનમાં આવે છે :
 {{Poem2Close}}

MeghaBhavsar at 12:55, 15 May 2025

2025-05-15T12:55:28Z

@@ Line 30: / Line 30: @@
 શી છે આ વાત?
 નરસિંહ કહે છે : સખી, સાંભળ, આજે મેં તે અનુપમ પુરુષને ... નિહાળ્યો. ના, એનું નામ નથી કહેવું, એના રૂપનું વર્ણન નથી કરતું, એના ગુણને નથી ગાવા. એનાથી શું વળે? હું તો કહું કે તું પોતે જ એને પળભર નજરે નિહાળને! આ કાંઈ વાંચી સાંભળીને ગાઈ બજાવીને બેસી હેવા જેવો નથી. આ સગી આંખે જોવા જેવો છે. મેં જે દીઠો તે દીઠા કૅવો છે. તું એને જો, નયનોથી એનો આસ્વાદ લે. એ તો અમૃત કરતાં પણ અતિ મીઠો છે. બ્રહ્મના અનુભવને જ્ઞાનીઓ અમૃત કહે છે. બ્રહોવ ઇદમ્ અમૃતમ્' પણ બ્રહ્મ જ્યારે પ્રિયતમ બનીને આંગણે ઊભો રહે છે ત્યારે તેની મીઠપ અમૃત કરતાંયે ચડી જાય છે.
 {{Poem2Close}}

MeghaBhavsar: Created page with "{{SetTitle}} {{Heading| સાંભળ સહિયર | }} {{Block center| '''સાંભળ સહિયર, સુરત ધરીને આજ અનોપમ દીઠો રે,''' '''જે દીઠો તે જોવા સરખો અમૃત અતિ મીઠો રે.-''' '''દૃષ્ટ ન આવે, નિગમ જ ગાવે, વાણીરહિત વિચારો રે,''' '''સત્ય અનંત જે કહાવ..."

2025-05-15T12:36:57Z

Created page with "{{SetTitle}} {{Heading| સાંભળ સહિયર | }} {{Block center|<poem> '''સાંભળ સહિયર, સુરત ધરીને આજ અનોપમ દીઠો રે,''' '''જે દીઠો તે જોવા સરખો અમૃત અતિ મીઠો રે.-''' '''દૃષ્ટ ન આવે, નિગમ જ ગાવે, વાણીરહિત વિચારો રે,''' '''સત્ય અનંત જે કહાવ..."

New page

{{SetTitle}}

{{Heading| સાંભળ સહિયર | }}

{{Block center|<poem>
'''સાંભળ સહિયર, સુરત ધરીને આજ અનોપમ દીઠો રે,'''
'''જે દીઠો તે જોવા સરખો અમૃત અતિ મીઠો રે.-'''

'''દૃષ્ટ ન આવે, નિગમ જ ગાવે, વાણીરહિત વિચારો રે,'''
'''સત્ય અનંત જે કહાવે તે નવધાથી ન્યારો રે.-'''

'''નવધામાં તો નહિ રે નીવેડો, દશધામાં દેખાશે રે,'''
'''અચવો રસ છે એની પાસે તે પ્રેમીજનને પાશે રે.-'''

'''અદેત બ્રહ્મ અનોપમ લીલા, અસંખ્ય ફુગનો એવો રે,'''
'''જપ તપ જોગ જગન મુનિ દુર્લભ, માને તેવો મેવો રે.-'''

'''જ્યાંથી જ્યમ છે તેમનો ત્યમ છે, વધે ઘટે નહિ વહાલો રે,'''
'''આવે ન જાવે, જાવે ન આવે, નહિ ભર્યો, નહિ ઠાલો રે.-'''

'''પૂર્ણાનંદ પોતે પુરુષોત્તમ, અપરમ ગત છે એની રે,'''
'''તે પર ક્ષર અક્ષરની ઉપર, તમો જોજો ચિત્તમાં ચેતી રે.-'''

'''હું તું મટશે ને દુગ્ધા ટળશે, નિરભે થાશો નીરખી રે,'''
'''ભલે મળ્યો ન૨સીંચો સ્વામી, હું હૈડામાં હરખી રે.'''
</poem>}}
{{center|'''સાંભળ સહિયર'''}}
{{Poem2Open}}
આપણે ત્યાં કહે છે કે લાખ રૂપિયા મૂકવાનું ઠેકાણું મળે છે પણ એક વાત કરવાનું ઠેકાણું મળતું નથી. અને એ વાત ડાડા મેકરણ કહે તેમ ‘ગૂઢારથજી ગાલિયું' - અંતરતમ, ગૂઢ અનુભવની હોય ત્યારે હૈયું ક્યાં જઈ ખોલવું? નરસિંહનું ગોપીહૃદય એટલે તો સરખી સાહેલીના કાનમાં પરમ પ્રિયતમનાં દર્શનની વાત કહે છે. અને પહેલેથી કહી રાખે છે કે આ વાત માત્ર કાન માંડીને સાંભળવા જેવી જ નથી. પણ સુરત ધરીને’ પૂરી તલ્લીનતાથી હ્રદયમાં ઝીલવા જેવી છે.
શી છે આ વાત?
નરસિંહ કહે છે : સખી, સાંભળ, આજે મેં તે અનુપમ પુરુષને ... નિહાળ્યો. ના, એનું નામ નથી કહેવું, એના રૂપનું વર્ણન નથી કરતું, એના ગુણને નથી ગાવા. એનાથી શું વળે? હું તો કહું કે તું પોતે જ એને પળભર નજરે નિહાળને! આ કાંઈ વાંચી સાંભળીને ગાઈ બજાવીને બેસી હેવા જેવો નથી. આ સગી આંખે જોવા જેવો છે. મેં જે દીઠો તે દીઠા કૅવો છે. તું એને જો, નયનોથી એનો આસ્વાદ લે. એ તો અમૃત કરતાં પણ અતિ મીઠો છે. બ્રહ્મના અનુભવને જ્ઞાનીઓ અમૃત કહે છે. બ્રહોવ ઇદમ્ અમૃતમ્' પણ બ્રહ્મ જ્યારે પ્રિયતમ બનીને આંગણે ઊભો રહે છે ત્યારે તેની મીઠપ અમૃત કરતાંયે ચડી જાય છે.
{{Poem2Close}}